pudongPeace Hotel

Pudong en Peace Hotel aan de Bund.

Shanghai, september 2010

Iedereen weet het eigenlijk al, Shanghai is niet langer de oude “ Parel van de Oriënt” of “het Parijs van het Oosten”, het is de meest dynamische stad ter wereld,
Vrijwel alle grote wegen zijn tenminste tweehoog. Shanghai is qua oppervlakte 12 maal zo groot als Manhattan en veel drukker. Er lopen dagelijks honderdduizenden voetgangers op de wonder-baarlijk schone straten. Het gemotoriseerde verkeer gaat voornamelijk over de viaducten en verhoogde rijbanen, Ook die zijn schoon en aan de randen hangen bloembakken. De geluids-schermen zijn van glas en bij zo’n bovengrondse rit heb ik een mooi uitzicht. De meest rechtse rijstrook heeft een snelheids-beperking van 40 of 60 kilometer per uur. Daarnaast op de vier- of vijf rijstroken kan je doen en laten wat je wilt.
Inhalen mag rechts en links. Tijdens mijn “intocht” vanuit het Hongqiao (rode brug), het vliegveld voor nationale vluchten, zijn er toch files. Maar er is airco in de taxi en het is een prachtige rit.
Voor de eerste nacht heb ik gekozen voor het Fairmont Peace Hotel. Qua snobbisme vergelijkbaar met het New Yorkse Waldorf Astoria of het King David in Jerusalem.

bund2hall2wandelen Bund

Pantoffelparade, Hotel hal, en opnieuw het wandelpad langs de rivier.


Dit is gelegen aan de “Bund”, aan de oever van de Huangpo, de rivier waaraan Shanghai ooit ontstond. De Bund is een verzameling van kapitale Europese gebouwen uit de eerste decennia van de vorige eeuw,
In het Peace hotel sliepen, Clinton en Reagan, evenals honderden andere staatshoofden en politieke zwaargewichten. Het interieur doet denken aan de stijl van Arcadia. Hoge vertrekken, kroon-luchters, veel pluche en kwasten aan de gordijnen. Ik neem de goedkoopste kamer. De duurdere kijken uit over de rivier. Dit is een slaapzaal met een zespersoons, emperorsize bed en aparte ruimten voor alles. De bagagekamer heeft ook beveiligings-apparatuur, waaronder een gasmasker. Dat stelt gerust. De badkamer bevat een ruim tweepersoons bad met TV en een waterproof afstandsbediening. Om het goede humeur te
verzekeren geeft de weegschaal enkele kilo’s te weinig aan.

hotel1hotel2hotel3

 

‘s Avonds begaf ik me naar het 20 meter brede wandelpad langs de oever van de Huangpo rievier. Hier is de pantoffelparade waar iedereen iedereen bekijkt, fotografeert en geniet van het uitzicht op Pudong, de miraculeuze overkant, waar 20 jaar gelden alleen maar een moeras was. Nu staat er de televisie mast met de enorme, kleurig verlicht bollen (40 4n 60 meter doorsnee). Inmiddels is dit alweer niet meer het hoogste gebouw daar. Er zijn talloze overheids-gebouwen, kantoren en hotels van meer dan 50 verdiepingen, allemaal verlicht vormen ze een continue‘son et lumière’.

De ‘son’ wordt door de mensenmassa’s en de voorbijvarende, in wisselende pasteltinten verlichte schepen, veroorzaakt. De stemming van deze mensen is prima. iedereen geniet. De lumière is typisch chinees. Enorme lampen beschijnen de gebouwen met wisselende kleuren als betrof het een lichtreclame.

Wat ergens ter wereld te koop is ook in Shanghai verkrijgbaar. Na de door mij in de 2006 voorspelde implosie (zie YangShuo verslag van toen) van de Amerikaanse economie is China het economisch sterkste land ter wereld met Shanghai als belangrijkste bewijs daarvan. Dagelijks komt er een nieuw gebouw klaar met gemiddeld meer dan dertig verdiepingen. Ook de Shanghainezen vinden hun stad de beste van China. De man die niet uit Shanghai komt is niet goed genoeg voor hun, wel in deze stad geboren, dochter. Een huwlijkscandidaat uit Beijing, Guangzhou of Shenzhen kan er eventueel mee door als hij/zij een goede baan heeft en voortkomt uit een nette familie. Maar daar wordt dan ook een streep getrokken. Iemand uit een kleinere plaats, zeg, met minder dan vier miljoen inwoners wordt als onbetekenend beschouwd. Een huwelijk met een buitenlander is zonder meer schandelijk, tenzij het een miljonair betreft, zoals de Canadees die nu in dit hotel een driedaags huwelijksfeest geeft voor meer dan honderd personen. De concierge vertelt me dat de bruidegom de hele vierde verdieping heeft gehuurd. De kosten van de feestelijkheden, inclusief de kamers, diners en cruise op de HuangPo schatte hij op zes miljoen meijin (US dollar).

Shaimuseumvoor het Shanghaimuseum.

Voor wat ik hier betalen moet kan ik een week in een ander goed hotel logeren. Maar voor deze ervaring moet ik wat over hebben.
Jammer dat Christina niet wilde meegaan. Maar waar bewezen is dat zij goed bestand is tegen de aanwezigheid één of twee Chinezen, kan zij niet tegen de massa’s die je hier omringen.

In feiten bezoek ik Shanghai voor een bezoek aan de Expo. Helaas zijn er meer mensen op dat idee gekomen. Dagelijks zijn er gemiddeld 400.000 , zegge viérhonderd duizend bezoekers.
Om vijf uur ‘s ochtends vormen zich rijen wachtenden voor de zestig toegangspoorten. Ook al de afzonderlijke paviljoens hebben rijen wachtenden. Tenzij je het paviljoen van IJsland of Butan wilt bezoeken.
Deze informatie krijg ik van een Amerikaanse backpacker die ik tref in de Starbucks hier vlakbij. Aangezien de buitentemperatuur 34 graden is en de zon genadeloos schijnt zie ik af van het bezoek. Te laat hoor ik dat als je met je paspoort in de hand aantoont 70+ te zijn, je niet in de rijen behoeft te wachten…...
In plaats daarvan ging ik gisteren, na verhuisd te zijn naar een gewoon hotel, naar de Dongwuyuan: de Shanghai Zoo. Ik ben een liefhebber van dierentuinen en bezocht er tientallen overal ter wereld. In mijn herinnering zijn de uitzonderlijkste die van Rijeka (1960) waar maar één beest was: een beer in een diepe kuil; die van Rio met een gigantisch kooi vol van de prachtigste papagaaien en een eenzame Friese koe die zich stierlijk verveelde op een zanderig terrein, zonder ook maar één grassprietje, Indrukwekkend waren daar de condors, met de meterswijde vleugels; Die van Changmai in Thailand is gebouwd op een adembenemende, vrij stijle heuvel waar een gigantische olifanten collectie getoond werd; die van Djakarta: kantjils en een Komodo waraan, die net begon aan een levende kip; die van Sidney waar ik de naakte buidelratten-kolonie en het vogelbekdier in een prachtig stukje namaak-jungle bekeek. Met Christina zagen we in Hongkong Orang Utans die zich met grote bladeren tegen de zon beschermden.
San Diego had enorme, meterslange anaconda’s en een Orka show, die beter was dan die in Barcelona; in los Angelos kon ik lang kijken naar de fantastisch collectie adelaars, en gieren. Met Hans bezocht ik de Bronx Zoo (NY) waar de neusapen de show stalen. In Barcelona leefde de publiekstrekker ‘Floc de neu’ , Catalaans voor ‘sneeuwvlokje’, een niet toepasselijke naam voor een reusachtige, monsterlijke, gelige gorilla. Last but not beast was ik een trouw bezoeker van Artis, waar ik destijds vriendschap sloot met de Yak, die ik tussen de colleges ‘s middags wat brood bracht. Het was een slim dier, dat zich na de boterham, graag in de Yakhals liet krauwen.

De Shanghainese Dongwuyuan hier is vooral groot. Borden met pijlen wezen naar de Giant Panda ,1.5 km, en de pets-department 800 m.
Er waren, dat moet gezegd, prachtige percelen met bijzondere bomen, bamboo, en Osthmanthus. Een meer dan twintig meter hoge ficus, maar vooral veel open vlakte. Ik had mijn pluutje meegenomen, zodat de zon niet al te onbarmhartig op mijn bolletje
scheen. De zeer bijzondere chinese tijgers, vrijwel uitgestorven, verscholen zich in hun bamboo bosje. De panda, die iedereen wilde zien, was aanwezig op een stenen plateautje, maar deed niks. In Londen waren er twee die actief aan het bamboe eten waren en rondscharrelden. Het bijzonderste hier vond ik de denjak, een lelijk, middelgroot hert met een hondenkop. Nooit eerder gezien of van gehoord.

Daarna ging ik water kopen in de ‘Chlistina bar’. (Ze kunnen de ‘r’ dan wel niet zeggen, maar ze schrijven hem ook niet ! ) Ik trof later ook nog de ‘Cloci Odil’- kledingwinkel aan.

Morgen reis ik alweer af naar YangShuo. Dit is mijn derde bezoek aan Shanghai en het is steeds weer totaal anders. Ik denk dat ik hier niet meer zal terug komen. Hoeft eigenlijk ook niet. Als ik nog, zeg maar, veertig jaar te gaan had, zou ik hier wel een tijd willen wonen. Maar ja, zo is het niet, en daar heb ik wel vrede mee.

[Terug naar website]